Polskie Talent Shows

Ola Galewska

Niespodzianek nie było – odpadli ci, na których stawiano. Najbardziej chyba żal Edyty Strzyckiej, bo moim zdaniem z odcinka na odcinek odblokowywała się jako sceniczna wokalistka. Nie zgadzam się z Kayah, że “Empire state of mind” w dogrywce oddała walkowerem. To był fajny występ, natomiast Mateusz Krautwurst jest gatunkiem chronionym niczym żubr w Puszczy Białowieskiej, więc Edyta z miejsca była skazana na odstrzał. Co do Mateusza, w rockowej wersji “It’s my life” było sztywno jakby kij połknął, w swingowej znacznie lepiej. Dogrywka też poprawna; może Kayah wreszcie nagra z nim duecik. Filip Moniuszko jest przesympatyczny, ale kolejny raz nie poradził sobie z utworem. Myślę, że w pierwszej kolejności nie radzi sobie ze stresem, bo w w niższych fazach VoP bez problemu udowadniał swój talent.

To nie fair, że jedno z pary Monika Urlik – Damian Ukeje pożegna się z programem w następną sobotę. Oboje zasłużyli na równorzędne pierwsze miejsce. Damian idealnie zinterpretował “Nothing else matters” Metalliki gdy Monika śpiewała nieco mniej spektakularną piosenkę o bidecie “Beaaatit” Michaela Jacksona. Dogrywka postawiła ją na równe (bose!!!) nogi. Grzegorz Ciechowski niestety umarł przedwcześnie i nie dane mu było ujrzeć na własne oczy, jakie cuda można wyczyniać z jego kawałkiem. Ewelina Kordy również świetnie wypadła w pierwszej piosence. W innych drużynach walczyłaby o finał.

Wiecie, że w Google ludzie szukają potwierdzenia romansu Piaska z Kasią Lisowską? Widocznie sprawa lansu Kasi kosztem lepszych wykonawców była na tyle zagadkowa, że internauci nie potrafili znaleźć innego wytłumaczenia, mimo odmiennej orientacji seksualnej Piaska (z którą gwiazdor się nie ukrywa). Dzisiaj nie mogło już być innego wyniku – Antek Smykiewicz i Rafał Brzozowski śpiewali świetnie i czysto, czego się nie da powiedzieć o ich koleżance. Ale pewnie i tak to ona nagra płytę graną w radio a nie Marta Florek czy Anna Galstyan.

Antek nauczył się poprawnie artykułować słowa w rodzimym języku, a Rafał zaprezentował się z nowym instrumentem. Którykolwiek z nich wejdzie do finału, wstydu nie będzie. Pan Smykiewicz targetuje w nastolatki a pan Brzozowski jest raczej faworytem takich “dziewcząt” w moim wieku. Może faktycznie szanse dawane mu na początku programu były nieco na wyrost, ale to uczestnik, który wiele wyniósł ze sprezentowanych mu lekcji. Największy postęp w The Voice of Poland.

Ola Galewska i związane z nią kontrowersje. Znałam jej interpretację “Hey Ya” z wrzuty na Facebooku. Zdążyłam tamtą wersję pokochać i odtworzyć z tysiąc razy. Dla mnie każdy dźwięk w niej jest idealny. Wersja z odcinka różniła się od studyjnej, a przede wszystkim różniła się od oryginalnej. Przy całkiem zmienionym temacie ludzie mają wrażenie, że Ola fałszuje. Jazzowe improwizacje wokalne nie są łatwe i przyjemne, nie każdy słuchacz je ogarnia, ludzie pragną kotleta z kapustą zamiast muzycznego sushi, dlatego koniec końców zagłosują na wykonawców bardziej prostych i mierzalnych. Ale ja mam znacznie więcej szacunku do Oli aranżującej i improwizującej, niż do Piotrka Niesłuchowskiego śpiewającego kopię hitu mojej młodości “Are you gonna be my girl”. Jeżeli już się chce wiernie odtworzyć utwór, trzeba to zrobić dobrze, a tu mi tego zabrakło. Przede wszystkim, choć ten song często jest prezentowany na zawodach “Air Guitar Hero”, nie oznacza to, że mikrofonem trzeba machać jak gitarą, bo wtedy niewiele dźwięków dotrze tam, gdzie powinno, tzn. do ucha słuchacza. Piosenka z dogrywki to z kolei wierne odtworzenie barwy głosu Roberta Gawlińskiego. Milion razy wolałam Piotrka z ubiegłego tygodnia. Teraz też nie jest źle, ale to Ola jest Artystką, zaś Piotrek odtwórcą. Poza tym jakiś sadysta obciął mu włosy.

Oryginał:

Karolina Charko bardzo fajnie zinterpretowała piosenkę Leonarda Cohena. Cieszę się, że wreszcie nauczyła się stopniować napięcie głosem. To był jej zdecydowanie najlepszy występ w programie i jedno z czołowych wykonań wieczoru.