Posts tagged ian rooth

Kaja Domińska

To było ciekawe doświadczenie: nie oglądać odcinka na żywo, tylko jechać zatłoczonym PKSem i sprawdzać komentarze na Facebooku. Od razu podniósł się protest przeciw opuszczeniu programu przez Maćka Moszyńskiego. Teraz i trenerom, i nam, fanom, będzie coraz trudniej, gdyż już w tym odcinku nie było wykonania poniżej pewnego poziomu. A wybierać trzeba. Z reguły na tym etapie każdy ma już swoich faworytów, których zamierza bronić niezależnie od ich dyspozycji w danym dniu. Ja również dopinguję swoich ulubieńców, niekoniecznie pokrywających się z tymi najlepiej śpiewającymi, ale postaram się w mojej subiektywnej relacji zawrzeć trochę obiektywizmu.

Antek Smykiewicz król. Kochani, przestańcie googlować “Antek Smykiewicz Fabryka Gwiazd”, bo on tam nie brał udziału. To nie jest koleś, który koncertował, śpiewał znanym chórki, a podobno nawet nie uczył się wcześniej wokalu. “Czy jest mentalnie gotowy na showbiznes?” – to pytanie będziemy zadawać sobie później. Na razie zamiótł w piosence “The one I love” zespołu REM a Nergal nazwał jego występ najlepszym tamtego wieczoru. Część osób twierdzi, że do rocka trzeba mieć jaja. Cóż, są panowie jak Filip Sałapa czy Damian Ukeje, którzy wyglądają jakby codziennie pili litr wódki i zaliczali sto panienek naraz, ale są i harcerze z gitarami, którzy na takiej muzyce też się wychowali.

W drużynie Kayah analogiczną funkcję spełnił Filip Moniuszko. Ożywił “Don’t stop the music” Rihanny. Obok słodkiego głosu z zaokrąglonymi końcówkami kilka dźwięków pociągnął drapieżniej. Do tego bawił się na scenie. Fajnie, w dużej mierze czysto, profesjonalnie.

Inni władcy sceny to Maciej Moszyński i Ian Rooth (którego imię jest czytane na milion przeróżnych sposobów). Ten pierwszy wykonał utwór “Virtual Insanity” Jamiroquai, czyli piosenkę, którą Szeherezada kochała jeszcze kiedy miała “jedynkę” z przodu w metryce. To jest repertuar dla Maćka! Rządził widownią, przybijał piątki ze stojącymi najbliżej a jednocześnie nie cierpiała na tym technika. Barwa zbliżona do Jay Kay’a sprawdziła się doskonale i rozumiem wszystkich czujących żal po jego przegranej. Podobno wróci do programu w innej formie. Czy to dobrze? Zdania są podzielone, bo każdy teraz chciałby przywrócić swojego faworyta z wcześniejszych etapów. Być może producent właśnie w Maćku dostrzegł potencjał, którego nie mają inni. Prawo producenta. Pan Moszyński ma blisko 3000 fanów na Facebooku – to zdecydowanie więcej od pozostałych wyeliminowanych.

Kreacja Iana była między glam a glamour. Zdecydowanie “obrzygany”, jak chciał Piasek, to on nie był, i bardziej przypominał Adama Lamberta niż The Cure. Wokalnie trochę trzęsło, ale zwróćcie proszę uwagę, że Ian w każdym swoim występie śpiewał piosenkę z zupełnie innego pokoju, musiał się dostosować do wielu stylów. Andrzej Piaseczny w jednym z wywiadów powiedział: “Szukając najlepszego głosu niekoniecznie szukamy najczystszego technicznie. Taka osoba może śpiewać chórki, a nam nie zależy na chórzystach, tylko na kimś, kto wypełni sobą scenę”. Dream Team i pozostali trenerzy byli jednogłośni – to właśnie Ian Rooth powinien zostać ocalony z dogrywki.

Dwie nieodblokowane panie: Edyta Strzycka i Kasia Lisowska. Edyta w partiach forte piosenki “Goldeneye” udowodniła siłę przepony, ale w partiach piano nie czarowała wystarczająco mocno. Nie kupuje publiczności, bo nie uprawia mentalnego ekshibicjonizmu na deskach, a tego się oczekuje od rasowego artysty. Stać ją na więcej. Kasi zarzucałam obecność w programie po znajomości, jednak “Let’s Dance” było jej najlepszym jak dotychczas występem. Piasek obawiał się, że zaśpiewa po prostu “ładnie”. I pół piosenki było takie nijakie, ale były też lepsze momenty, np. początek. Zastanawiam się, czy nie powinna postawić przy swojej ograniczonej mocy głosu na bardziej klubowy sposób odśpiewania tego klasyka.

Znani panowie dwaj. O Mateuszu Krautwurście i jego relacjach z Kayah wszyscy wiedzą. Pierwsze wykonanie topornej piosenki Ne-Yo bardzo kwadratowe, taniec sztywny. Ania Dąbrowska podsumowała: “Jesteś jednowymiarowy”. W dogrywce się rozluźnił i to był bardzo przyzwoity występ, moim zdaniem jego najlepszy do tej pory. Ale pojawiła się również plotka, jakoby Rafał Brzozowski z zespołu Mono (dawne De Mono) był podopiecznym… menadżerki Piaska, pani Julity Janickiej. No to klika w komplecie. Trzeba Rafałowi oddać, że współpraca z bardziej doświadczonym artystą wiele go jednak uczy. Andrzej Piaseczny ściąga jego głos i temperament, wyczula na parszywe fałsze i w efekcie “Always” Bon Joviego (gdzie akompaniował sobie na pianinie) cieszyło się sympatią głosujących w sposób zrozumiały.

Dwie fałszujące panie na deser. “Masz taki dar przekazywania emocji, że tobie wybacza się wszystko” – powiedziała Kai Domińskiej jurorka Ania Dąbrowska. Mnie osobiście ze dwa razy wykrzywiło, ale to prawda, różnica między Kają Domińską, która zajęła pierwsze miejsce w drużynie Kayah, a Ewą Kłosowicz, która odpadła, jest taka, że pani Domińska kompletnie skupia na sobie uwagę. Jest “jakaś”. Bije z niej ten ból, beznadzieja obecna w “Nothing compares 2 U”. Zauważcie, że “Piosenkę księżycową” Anita Lipnicka śpiewała ascetycznie. Ewa pozaokrąglała ten utwór i to nie kupiło ani widzów, ani jury. “Za dużo patosu w patosie” – podsumował ją Nergal. Piasek odparował: “Król Pudelka przemówił”, ale jak przyszło co do czego, wybrał Iana.

W następną sobotę prawdziwa rzeź, głównie w drużynie Adama Darskiego. Czekamy na wokalne popisy króla Pudelka wraz z jego ekipą!