Posts tagged robert kozyra

Kuba Wojewódzki był, jaki był. Swoim ego wypełniał całe studio nagrań, sypiał z nastolatkami, rozbijał się porsche, przeklinał do ludzi usiłujących zrobić z nim wywiad, zażywał narkotyki, tetryczał przy X-Factor, zarzucał wokalistom słaby angielski jakby sam znał ten język lepiej, no i prowadził tokszoły, żeby w dobrym czasie antenowym kopać w PiS, w którym i tak już nic nie zostało do obicia.

Nie zmienia to faktu, że do czasu gdy ktoś pójdzie po rozum do głowy i zatrudni Roberta Górskiego, Kuba Wojewódzki będzie najlepszym jurorem polskich talent shows. Takim, który zawsze powie coś śmiesznego, a czasem nawet i do rzeczy. Robert Kozyra tego miejsca nie wypełnia i “Mam Talent” podupadł. Mało tego, pan Kozyra jako były szef muzyczny Radia ZET niczym Ebenezer Scrooge ogląda swoje wyrzuty sumienia śpiewające na scenie i pyta wprost: “Dlaczego o tobie jeszcze nie jest głośno?” Uśmiech uczestnika bywa wtedy gorzki. A kiedy ma szansę zrobić dla odmiany coś dobrego, wywala tego wokalistę

i zastępuje go fałszującymi pannami, które w półfinale Rihanna wyraźnie przerosła. Na castingach jury było dość drętwe i jako jedyni poziom trzymali najlepsi prezenterzy programów rozrywkowych: Marcin Prokop i Szymon Hołownia. Agnieszka Chylińska raz na odcinek rzuciła dowcipem a Małgorzata Foremniak w zależności od poziomu wykonania i wyglądu zewnętrznego twórcy korzystała z jednej z fraz: “Mam ciary”, “Chciałabym cię schrupać”, “Nie porwałeś mnie”.

Ku mojemu zaskoczeniu w odcinku na żywo jurorzy radzili już sobie werbalnie lepiej i, co dziwi jeszcze bardziej, z reguły się z nimi zgadzałam. Wyjątek stanowiła Daria Zawiałow, która “nie porwała mnie” -) ale może to dlatego, że naoglądałam się czysto śpiewających artystów w The Voice of Poland. Przed młodą panną z Koszalina jeszcze kawał drogi. Umiejętność zaśpiewania wysokiego dźwięku nie oznacza automatycznej kontroli nad nim, a przy rapowanej zwrotce lekko się dusiła. Nie było to czarowne, naturalne flow. W internecie dominuje opinia, że Brytyjka Cher Lloyd w zagranicznym programie poradziła sobie z interpretacją tego właśnie utworu o niebo lepiej.

Ponoć zbliżoną choreografię do ukraińskich wykonawczyń tamtejszego “Mam Talent” zaprezentowały panie z Mira Art, czyli już finalistki. Dla mnie był to jedyny występ wieczoru, który wzbudził głębsze emocje. Scenografia, ścieżka dźwiękowa i ruchy tancerek – jak z bajki. Macham ręką na drobne niedociągnięcia w synchronizacji.

Większe problemy z tym elementem miała grupa Spoko. Ciekawy show z grą świateł zburzyła druga część pokazu, gdzie panie nie były ze sobą odpowiednio zgrane, a tego wymagamy od tanecznych zespołów. VIP 54 należy rozpatrywać w kategorii żartu, choć na wieczorach panieńskich na pewno chłopcy zdają egzamin. Momenty, w których przypominali boysband przy akompaniamencie rzewnej ścieżki muzycznej rozbawiły mnie. Mam nadzieję, że to nie miało być na serio sexy.

Więcej spodziewałam się po Kung Fu Dynamics. Choć przy współudziale interaktywnej scenografii przenieśli nas w świat Tekkena, był to bardziej pokaz walki, a nie show. Na castingu więcej skakali, co na widzu w kapciach musi robić wrażenie.

Maciej Sikorski bombowo sparodiował Joannę Senyszyn. Innych może nieco gorzej, w każdym razie uchachane w trakcie występu jury nie brzmiało wiarygodnie przy ocenie twierdząc, że w ogóle się nie bawiło. Kiedy mnie coś nie śmieszy, to się nie śmieję, w przeciwieństwie do nich, ale widocznie ta baba Szeherezada jest jakaś inna.

Nie oglądałam Kamila Skickiego i nie upolowałam jego prezentacji w internecie, ale pamiętam, że na castingu w swojej składance udało mu się zmieścić dwa utwory grane przez Tomka Dolskiego w Must Be The Music.

Została nam Anna Dudek. Okazało się, że “California King Bed” Rihanny to nie India Arie i nie wystarczy pomruczeć pod nosem, żeby uzyskać zadowalający efekt. Porażka przy wyborze repertuaru obnażyła braki wokalne, szczególnie przy refrenie. Cóż, ktoś do finału spośród grona niedoskonałych awansować musiał, padło na nią, miejmy nadzieję, że w finale pani Ania postawi na bardziej kameralny występ, w którym łatwiej kontrolować swój głos.